ครั้งแรก ยินดีต้อนรับกลับบ้าน

พวกเขาลงเครื่องตอนเที่ยงคืน มาถึงจีนเป็นครั้งแรก และดูหวาดกลัวมาก ภรรยากอดแขนสามีไว้ราวกับว่าสนามบินจะกลืนพวกเขาไป ป้ายของผมเขียนชื่อพวกเขาเป็นภาษาอังกฤษและภาษาไทย พอพวกเขาเห็นป้ายนั้น พวกเขาก็ถอนหายใจเหมือนได้ผ่อนคลายเป็นครั้งแรกของทั้งวัน

คืนนั้น ระหว่างนั่งรถไปโรงแรม ผมบอกพวกเขาไปอย่างหนึ่งว่า สำหรับสัปดาห์ต่อจากนี้ คุณไม่ต้องคิดหาคำตอบอะไรเองเลย นั่นคืองานของผม พอถึงโรงแรม พวกเขาก็เริ่มถามเรื่องอาหารเช้าแล้ว

สำหรับคนที่มาเป็นครั้งแรก เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ คือทั้งทริปเลย วิธีจ่ายเงิน วิธีสั่งอาหาร ป้ายต่าง ๆ หมายความว่าอะไร ผมไม่ได้แค่พาพวกเขาเที่ยวเฉิงตู แต่ผมค่อย ๆ พาเดินผ่านความลึกลับเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันของจีน ทีละเรื่อง จนพวกเขาเลิกกลัวและเริ่มอยากรู้อยากเห็น

วันสุดท้าย สามีพูดอะไรบางอย่างที่ผมยังคิดถึงอยู่จนทุกวันนี้ว่า «คุณไม่ได้แค่พาเราไปเห็นจีน คุณทำให้เรารู้สึกว่าเรากลับมาได้อีก» นั่นคือส่วนหนึ่งของงานที่ไม่มีอยู่ในแผนการเดินทางไหน แต่กลับเป็นหัวใจทั้งหมดของมัน

พวกเขากลับมาอีกครั้งในปีถัดไป คราวนี้พวกเขาพาพ่อแม่มาด้วย