ทุกถนนมีเรื่องราว

พี่เลี้ยงคนแรกของผมบอกว่า เมืองหนึ่งเมืองก็เหมือนหนังสือเล่มหนึ่ง และทัวร์หนึ่งครั้งก็คือการเลือกว่าจะอ่านหน้าไหน ผมไม่เคยลืมคำนั้นเลย นั่นคือเหตุผลที่ผมไม่เคยให้ทัวร์แบบเดิมซ้ำสองครั้ง

ผมอ่านแขกก่อนอ่านถนน ศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์ได้เรื่องราชวงศ์ต่าง ๆ เชฟได้ห้องครัว คู่รักที่เหนื่อยล้าได้ลานเงียบ ๆ และกาแฟที่ดีที่สุด เมืองไม่ได้เปลี่ยน แต่เรื่องราวที่ผมเล่าเปลี่ยนไปตามคนที่ฟัง

มีร้านน้ำชาแห่งหนึ่งในเฉิงตูที่ชายคนเดิมชงชามะลิมาสามสิบปี ผมพาแขกไปที่นั่นเป็นร้อยคน ทุกคนจำมันได้ต่างกันหมด รอยยิ้มของชายชรา วิธีที่น้ำถูกเท เสียงเก้าอี้ไม้ไผ่ สถานที่เดียวกัน เรื่องราวเป็นร้อยแบบ

แขกจากอิตาลีคนหนึ่งเคยบอกผมว่าทัวร์ของผมให้ความรู้สึกเหมือนการสนทนา ไม่ใช่การบรรยาย นั่นแหละถูกต้อง ผมไม่ได้อ่านเมืองให้คุณฟัง แต่ผมอ่านมันไปพร้อมกับคุณ